JINGGALA

บอลรู้จักกับเพื่อนคนหนึ่ง..เค้าหล่อ 555 นั่นไม่ใช่ประเด็น

เค้าเงียบๆครับ ตอนปีหนึ่งไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่นัก แต่พอปีสองเกิดเหตุการณ์นั้น บอลก็เลยรู้สึกว่าต้องสนิทกับเค้าให้มากขึ้นกว่าเดิมเยอะ บอลทำงานสโมสรนิสิตและเป็นพี่เชียร์คณะ เค้าเป็นพี่เชียร์+หลีดคณะ เพราะฉะนั้นเวลาทำงานคณะ ก็จะไปไหนมาไหนด้วยกัน ก็ดีครับ สนิทกันมากขึ้น

เค้าคอยช่วยเหลือบอลแบบที่ไม่ใช่ความช่วยเหลือทั่วๆไป เช่น เค้ากับแม่หาที่ฝึกงานให้บอล(ตอนปีสาม เอกบอลต้องฝึกงานเพื่อเข้าไปศึกษาองค์กรการทำงานจริงๆ ในวิชา จิตวิทยาองค์กร) , หรือแนะนำให้บอลได้เปิดโลกทางความคิดครั้งยิ่งใหญ่ จนบอลตัดสินใจ(ถูกต้องที่สุด)ออกจากงานประจำ...

ตอนนี้บอลออกจากงานประจำเพราะการเปิดโลกให้จากเค้า ขอบคุณที่สุด และบอลยังเคยไปค้างบ้านเค้า จึงได้รู้จักกับครอบครัวของเค้า และได้ทักทายกับคุณแม่ของเค้าที่น่ารักมากๆ

คุณแม่ของเค้าเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดของร้านเบเกอรี่และอาหารยี่ห้อดัง สโลแกน "ชื่อนี้มีแต่ของอร่อย" บอลเคยรบกวนขอส่วนลดซื้อเค้กวันเกิดด้วย 555

บอลเคยได้ข่าวว่าคุณแม่เป็นมะเร็ง และได้ตัดเนื้อร้ายนั้นทิ้งไปแล้ว อาการก็ดีขึ้น

เมื่อประมาณ3สัปดาห์ที่แล้วคุณแม่เข้าโรงพยาบาล อาการแย่ลง(???ในเมื่อตัดเนื้อร้ายนั้นทิ้งและแม่ก็ดูแลสุขภาพทำไมอาการถึงแย่ลง???)

สัปดาห์ที่แล้วบอลนัดกันกับเพื่อนว่าอืม เดี๋ยวจะเข้าไปเยี่ยม...ไปถึงหน้าโรงพยาบาลแล้วนะ ทำไปทำมา กลับต้องแยกย้าย ไม่ได้เข้าไปเยี่ยม

เมื่อเช้าเพื่อนโทรมาบอกว่าแม่เสียแล้ว..........

.

.

.

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวบอลคือ "อีกแล้วนะบอล ปล่อยโอกาสที่จะได้เจอ หรือจะได้ทำดีให้ใครสักคนหนึ่งก่อนที่จะได้เจอกันอีกเลย ไปอีกแล้ว" มันเสียใจครับ... เสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรหลายอย่างตอนที่มีโอกาสจะทำ

ที่สำคัญ คือ มั น เ กิ ด ขึ้ น อี ก แ ล้ ว

ประสบการณ์ที่เคยเกิดขึ้นและร้ายแรงที่สุด มันกลับมาอีกครั้งแม้จะไม่รู้สึกแย่เท่าครั้งก่อน แต่ความผิดพลาดแบบนี้กลับเกิดขึ้นซ้ำเป็นครั้งที่สอง....

--------------------------------------------------------------------------

เมื่อคืนบอลคิดว่าจะโทรไปนัดเพื่อนว่าวันนี้ไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาลกัน!!! จริงๆนะ

ขอให้คุณแม่ได้เจอแต่สิ่งดีดีในอนาคตที่กำลังมาถึงสำหรับคุณแม่ครับ....

ปล.บอลจบ มศว คณะมนุษยศาตร์ วิชาเอกจิตวิทยา วิชาโทภาษาเกาหลี รหัสนิสิต 47101010119 ครับ

edit @ 3 Dec 2009 14:13:36 by JINGGALA

หลายๆคนคงรู้จัก Photoshop กันสินะครับ

ส่วนใหญ่เราก็คงใช้ทำงาน กันสินะครับ งาน งาน งาน แล้วก็งาน เพราะโปรแกรม ซอฟท์แวร์ คอมพิวเตอร์ หรือสิ่งอำนวยความสะดวกที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ออกมาเพื่อรองรับความต้องการของมนุษย์ ในหลายๆด้านถูกปะ?

จนบางครั้ง สิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านั้นที่ช่วยให้เราทำงานง่ายขึ้น ย่นระยะเวลาการทำงานของเราให้ทำงานได้เร็วขึ้น ตอบสนองความต้องการเราได้เต็มที่มากขึ้น . . . จนบางคนอาจเพลิดเพลินกับการทำงาน จนลืมว่า..

เห้ย เพื่อนนัดออกไปเจอกัน? เห้ย กูมีนัดนี่หว่า? เห้ย ช่างมันเหอะ งานกูยังไม่เสร็จ? เห้ย ทำงานต่อ??? เห้ย เห้ย เห้ย . . .

แล้วเพื่อนหล่ะ? คนที่คุณลอกข้อสอบเค้า (หรือให้เค้าลอก) คนที่ช่วยคิดเมนูตอนเที่ยงเวลาเราไม่รู้จะกินอะไร หรือ คนที่ออกมาเจอคุณได้เสมอ แม้ว่ามันจะเป็นตี1??? เค้าอยู่ตรงไหนของคุณ??? ตอนนี้เพื่อนคุณสำคัญน้อยกว่าโปรแกรม ซอฟท์แวร์ที่มนุษย์สร้างขึ้น ในเหตุการณ์แบบนี้กลับมาทำลายความสัมพันธ์ของมนุษย์ซะเอง...

.

.

.

แป๊บนึงนะ กูทำของขวัญวันรับปริญญาให้พวกมึงอยู่หว่ะ...

.

.

.

 

 

edit @ 27 Nov 2009 19:52:41 by JINGGALA